Kürsüdeki Ağlayan Çocuk

Kürsüdeki Ağlayan Çocuk

Bir şiir okurken başlar bazen… Daha 11 yaşındasındır; senin okumanı ister öğretmenler bir vatan şiirini. Çıkıp kürsüye, yüzlerce öğrencinin önünde yoğun duygularla okursun. Zaten hep öyle derinden hissedersin ki her şeyi, şiiri okurken de duygulanır ve ağlarsın. Senin gibi çocuk olan ‘diğerleri’ gülmeye başlar, anlamazlar seni ve gülerler... Ve sen kürsüde; bu sefer alay edilmenin üzüntüsüyle ağlarsın… Öyle sık olur ki benzer sahneler; öylesine anlaşılamazsın ki başkaları tarafından; derin duyguların; hislenip ağlamanın; derinlerde yaşamanın yanlış ve kötü bir şey olduğunu düşünmeye başlarsın; ve güçlü olmaya karar verirsin. Öyle güçlü olmalısın ki duyguların esiri olmayasın; en başarılı sen olmalısın, başkaları senin başarılarını hep takdir etmeli… Öyle de olursun bir gün; işinde başarılı, dışında güçlü, yüzeyde neşeli; içinde ise o kürsüdeki ağlayan çocuk… Bir türlü büyümüyor; içten gülemiyor; kendini bilemiyor; anlamı bulamıyor…Yaşam bir çıkmaz sokağın içine götürmüştür seni; gör diye aynadaki seni… Sağa dönüş yok; sola çıkış yok; geriye gidemezsin; önünde sadece o İÇ AYNA…Çaresiz bakarsın ona; aynaya… Kendine… Büyümeyen o çocuğa… Dışındaki neşe’ye, güç’e,başarı’ya… O an; işte o an başlar İÇ YOLCULUĞUN; hep ertelediğin, devamlı kaçmaya çalıştığın ama kaçamadığın… Ve eridikçe katmam katman maskelerin; içinde gerçek güneşin parlamaya başlar… Artık aydınlıktır gülümsemelerin, hüznün bile parlar pırıl pırıl; ilham verir neşeye… Gerçektir artık bakışların; kahkahaların gerçek… Değiştirmek istersin bir çok şeyi; yeniden başlamak; bilirsin zordur; kolay değildir bu yolda yürümek… Yine seni anlamayacaktır bir çok ‘başkaları’… Belki yine gülecektir bazıları ama bu kez; bu kez kararlısındır. GERÇEK olmalı yaşam… Gerçek gözyaşları dökmelisin. SEVGİN gerçek olmalı… En büyük ZAYIFLIK’larının içinden yeniden doğmalısın… Ancak o zaman GÜÇLÜ olabildiğini keşfedersin; yaşama ANLAM katabildiğini; başkalarının onayı olmadan SEN olabildiğini… Ve asıl GÜÇ’ün bu olduğunu… Derin bir NEFES alırsın; kürsüdeki o çocuğu düşünürsün bir an; gözlerin yaşarır yine ama bu kez, gülümsersin ona, gururla bakarsın, büyümüş, olgunlaşmış çocukluğuna..